Die blauwe kinderogen, ze kijken mij vaak aan
Ze zijn vol mededogen, soms zie ik ook een traan
Ze spreken mij van liefde, zeggen ik hou van jou
Hoe velen mij ook griefde, zij blijven mij wel trouw
Zij blijven mij liefde geven, en ik geef het hen terug
Laat hen wel heel lang leven, maar soms gaat het veel te vlug
Ze worden toch ook ouder, zijn niet vaak meer om je heen
Huilen niet meer op je schouder en voelt je soms alleen
Maar het blijven toch je kinderen, in liefde en in leed
En kan geen mens verhinderen, dat je die ogen nooit vergeet.